Huling Pisi

Isang pagtitipong puno ng kasiyahan ramdam ang tuwa ng mga batang nagiindakan. Kislap sa mata ay banaag sa nagdiriwang. Isang pagkakataon ng masayang pagtitipon nang mga kaibigan at katropang sapol. Sa muling pagkikita hatid ay ligaya masayang okasyon ng muling pagsasama.

Subalit di inakala na siya rin ang araw na ang nananahik na damdamin ay biglang mapupukaw. Animo’y bulkang natutulog na biglang nagising at pagdaka’y napuno ng bagang dahilan ng pagsabog na maigting.

Dagundong ng kulog na ako lang ang nakakarinig. Maingay ng langsanga’y nagmistulang tahimik. Biglang naalala ang linya ng kanta, na ang salitang may apat na letra ay lintik kung tumama nga pala.

Sa pagtahak sa daan patungo sa tahanan, animo’y alimpuyo ng malamig na hangin ang sa akin ay humampas. Binalot ng lamig ang buong katawan sabay daloy nang tubig mula sa durungawan ng kaluluwa.

Di mapigilan ang pagpatak ng ulan, sinasabayan pa nang makabagbag damdaming musika. Minamasdan ang mga taong nagbababa’t sakay, sabay tanaw sa kawalang kay dilim ng kulay. Kaisipan ay naglalakbay pabalik sa nakaraan, walang paliwanag sa nangyayari sa kasalukuyan. Sa pag-iisang naranasan sambit ng panalangin na lamang ang kinapitan.

Sa pagpasok sa silid ibinagsak ang katawan, pagod na isipan gusto nang katahimikan. Taimtim na dalangin muling inusal laman ay panaghoy sa hilahil na dinanas. Sa gabing iyon ay napagtanto kailangan nang palayain ang puso. Kailangan nang bumitaw sa pinanghahawakan dahil NAPIGTAL na ang PISING KINAKAPITAN.