Salamat Inay at Itay

576542_3122826392692_1168647458_nSanay na sanay tayo sa ganito, yung dinadaan sa sulat o text yung mga gusto natin iparating sa isa’t-isa. Hindi kasi tayo masalita pagdating sa pagsasabi ng ating mga nararamdaman eh. Simula pagkabata namin ni utol hanggang ngayon ganito pa rin yung pamamaraan natin sa pag-papabatid ng laman ng ating mga puso. At bilang nabigyan ako ng pagkakataon para kausapin kayo sa pamamagitan ng liham na ito, nais kong ipabatid sa inyo ang taos-puso kong pagkilala, pagpapahalaga, pasasalamat at pagmamahal sa inyong dalawa.

Itay, ikaw na nagtaguyod sa amin mula pagkabata hanggang sa kaya na naming tumayo sa sarili naming mga paa, maraming salamat po. Maraming salamat sa lahat ng sakripisyo na inyong ginawa para mabigyan kami ng maayos na pamumuhay. Hindi man ako lumaki na kasama ka dahil kinailangan mong mangibang-bansa para magtrabaho, ramdam na ramdam ko naman ang pagmamahal at pagkalinga mo. Sa mga sulat at “greeting cards” na pinapadala mo noon tuwing kaarawan namin at pasko, alam kong sobra ang pangungulila at pag-aasam mo na sana’y kasama mo kaming magdiwang ngunit tiniis mo ang lahat ng iyon para sa aming kinabukasan. Alam kong hindi naging madaling desisyon ang ginawa mong pag-alis noon kahit ipinagbubuntis pa lamang ako ni Inay, ngunit tiniis mo ang lahat ng lungkot at hirap dahil alam mong iyon ang mas makakabuti para sa atin. Hindi man kita nakasama noong nag-graduate ako ng elementary at high school, alam ko naman na masayang-masaya ka at ipinagmamalaki mo ang mga karangalang natamo ko. Hindi man tayo sobrang malapit sa isa’t-isa noon dahil tuwing bakasyon mo lamang, kita nakakasama, alam kong alam nating dalawa na sobrang mahal natin ang isa’t-isa. Ngunit ngayon nga ay bumabawi na tayo dahil ikaw pa ang isa sa mga nagturo sa akin kung paano magmaneho, maraming salamat Itay dahil ngayon ay nagiging mas malapit na magkaibigan na rin tayo. Ikaw para sa akin ang pinaka the best na tatay sa buong mundo.

Continue reading

Kwaderno

Hindi maiwasang maluha ni Janus at Donna habang binabasa ang sulat ng kanilang anak. Magkahalong pagsisisi at panghihinayang ang kanilang naramdaman habang tangan-tangan ang papel na naging hingahan nito ng kanyang mga hinanakit at saloobin.

——————

Masaya nagsimula ang pamilya nina Janus at Donna. Nagkakilala sila sa Arellano University kung saan sila nagtapos ng kolehiyo. Kakapasa pa lamang noon ni Donna sa Nursing Board Exam nang mabuntis ito kaya kinailangan nilang magpakasal. Naging biglaan man ang pagpapakasal nila, masayang masaya naman sila sa pagdating ni Samantha sa kanilang buhay. Ang una nilang anak na nagdagdag ng kulay at sigla sa tahanan na kanilang sinisimulan.

Continue reading

Vindication

vindication

The puzzle has been solved
The chain of the unknown has been unlocked
Vindication has finally came
And the sun shines so bright

After being tagged as someone bad
Because of one’s desire to be on top
The wheel of fate has finally turned
And stories of the past finally revealed

Never regret the chosen path
To continue with the road even if its rough
Thorns may have wounded my foot
But in the end healed by the garden of rose

Things may not transcend to what I wanted before
But God has given me what I needed more
There may be qualms on other people’s part
But choices has been made and we should live on that

Vicissitude

The shallowness of an empty tank
Cloaked by darkness and smokey fog
Enveloped by loud silence around the chamber
Gazing at nowhere painlessly bleeding

But history has already gone by
The dark days are now draped by bright lights
Music is now filling the four corners of the room
No more wounds but only scars as its proof

The sun is high in the middle of the day
The stars shine bright in the evening sky
Blank stare from the past is now replaced
Converted to a dream of a lustrous future ahead

From ashes the phoenix is born
From defeat a winner is hone
Glorious rebirth from the previous state
Full of promise to the bed of roses

Habibi-M

Sabi ni Julia Fordham “Love moves in mysterious ways”. Siguro nga totoo yun kasi sabi naman ni Randy Crawford “Love begins with one hello”. Pero para sa’kin “Love begins with one friend request bago pa man makapag-hello”. Kaya nga bago ang lahat, I would like to thank Mark Zuckerberg for your genius invention of the Facebook. Dahil sa facebook, I finally found someone who knocks me off my feet, I finally found the one who made me feel complete…teka teka puro kanta na yata to ah, ok continue.

Anyways, it really started at one Facebook friend request. Ang friend request na nagpabago sa ikot ng aming mundo (naks pang-teleserye). Magka-klase kami noon sa elementary, ngunit dahil pinalaki ako sa pangaral na dapat daw pahalagahan ang edukasyon, ay masyadong na-focus ang aking atensyon sa mga aralin lamang. Nagkakacrush din naman ako nun pero hindi ko sineseryoso dahil ang goal ko ay maipasa ang lahat ng mga subjects at maka-graduate. Naisip ko nga istorbo talaga ang pag-aaral sa lovelife no? (hahaha biro lang). Tatlong taon kaming magkaklase hanggang sa maka-graduate ngunit tila hindi pa nasemento ang daan para sa aming dalawa. Bagama’t konti lang kami sa klase noon at napakalaki ng chance na mapansin namin ang isa’t-isa ay hindi pa rin talaga nasapul ng pana ni kupido. Tila walang kahit anong sign na may mabubuong romansa. (nakanang romansa, saan ko napulot yun.hahaha)

Pagtuntong ng high school, mas lalong naging malabo ang daan dahil sa magkaibang school ang aming pinasukan. Siya sa pinakamalaking public high school sa aming bayan pumasok, samantalang ako naman ay sa isang private catholic school. (naks pa-saint.hahaha). Siguro at malamang, ay nagkakasabay kami noon sa jeep papasok at pauwi dahil nga bihira lang naman ang byahe sa’min nung panahon na yun, ngunit dahil nakatuon pa rin ang aking attention sa istorbong pag-aaral (haha may halong bitterness) ay nanatiling magkalayo ang aming mundo. Isa pa rin siguro sa naging dahilan ay may crush at nagugustuhan na rin naman ako noon doon sa aming school. Nakagraduate kami ng high school na walang nangyari, magkahiwalay pa rin ang mundo.

Pagkatapos ng high school ay tinungo ko na ang Maynila upang doon mag-college. Panibagong paligid at panibagong kultura ang aking hinarap. Bilang batang taga bukid, malaking pagbabago ang makisalamuha sa mga taong Maynila. Ngunit hindi naman naging masyadong mahirap ang pag-aadjust ko dahil nakatagpo din naman agad ako ng mga kaibigan sa college na pinasukan ko, pero ang lovelife parang coke, zero. Ilang mga crushes at mga paghanga ngunit dahil nga mas naging priority ang pag-aaral, hindi muna sineryoso ang lovelife. At sa panahong yun, totally ay nawalan na talaga kami ng contact sa isa’t-isa. Di ko na rin sya napagkikikita sa lugar namin dahil tuwing uuwi naman ako ng probinsya ay lagi lang din naman ako sa bahay at tamad lumabas.

Ok, fast forward na, masyado nang humahaba ang kwento. Sa madaling salita napakahabang panahon at daan ang aming nilakbay bago muling magtagpo. At ang social media pa pala specifically ang Facebook ang magiging daan para dito.

Isang friend request ang nagpaumpisa nang lahat. Nakakatuwa na sa tagal naming hindi nagkita at hindi nagkausap ay hindi ko inaasahan na sa Facebook ko pa pala siya ulit masisilayan. Syempre walang nang pagdadalawang isip ay inapprove ko agad ang friend request nya sabay message ng pagte-thank you at pangungumusta. Noon ko rin nalaman na nasa Dubai pala siya at duon nagtatrabaho.

Dahil nga matagal kaming hindi nagkausap ay paminsan minsan akong nakikibalita sa kanya sa pamamagitan ng pagmemessage at pagcocomment sa mga pictures nya sa Facebook. Syempre nagpapapansin na rin ako nun, pajoke-joke kahit korny pero tuwang-tuwa naman sya. Nag-umpisa sa pakonti-konti hanggang sa naging madalas ang aming interaction sa Facebook. Sinubukan ko na ring kunin ang roaming number nya para kahit hindi ako online ay makakausap ko sya. Nung una sabi nya wala daw syang roaming at thru skype, ym at Facebook lang sya nakikibalita sa kanyang pamilya dito sa Pinas. Syempre naniwala naman ako, kasi bakit naman siya magsisinungaling sa’kin eh sa tagal namin di nagkita at nagkausap wala naman siguro akong naging kasalanan sa kanya para itanggi niya ang pagbibigay ng celphone number. Sa patuloy na pangungulit ko, napaamin ko rin siya na may roaming number pala siya at hindi lang agad niya ito maibigay dahil nahihiya daw sya (aysus pakipot pa.hahaha). Patuloy ang aming communication sa facebook at sa text. Kwentuhan ng buhay-buhay sa ngayon at mga bagay-bagay noong mga elementary days namin. Sa ganitong paraan nagkahulugan ang aming mga damdamin (naks damdamin san na naman nanggaling yun.haha) hanggang sa ipagtapat ko na sa kanya ang aking nararamdaman.

Noong una, nag-aalangan siya dahil nga nasa Dubai siya at ako naman ay andito sa Pilipinas. Hindi daw yata niya kakayanin ang Long Distance Relationship. Natatakot siya na baka hindi ito magwork, dahil yung past nga niya na pareho silang andito sa Pinas ay nauwi rin sa wala pagkatapos ng maraming taon, ito pa kaya na milya-milya ang layo namin sa isat-isa. Naintindihan ko naman ang pag-aalinlangan niya, syempre ako rin mas gugustuhin ko na ang girlfriend ko ay malapit lang sa’kin para pwede kong dalawin kahit kelan, pede kong isama sa mga gimik at madali kong mapupuntahan kapag may problema or may kailangan. Pero syempre hindi ako sumuko at ipinagpatuloy ko ang pangungulit sa kanya. Tuloy tuloy lang ang pagmemessage at pakikipagkwentuhan sa kanya sa Facebook, ipinadama ko sa kanya na ang layo at pagitan namin ay nasa isip lamang, dahil kung tutuusin sa tulong ng Facebook at text ay parang magkalapit lang din naman kami. Kinuwento ko rin sa kanya yung ilang mga malapit kong kaibigan na naging successful ang relationship kahit nagstart sila sa long distance set-up.

Pagkalipas ng ilang buwan, mukhang natapos din ang pagsesemento ng aming daan at nagtagpo din ang aming landas. Nakakatuwang isipin na sa kabila ng layo ng pagitan namin sa isat isa ay tila magkalapit lang kami nung mga oras na yun. Daig ko pa ang nanalo sa lotto ng mabasa ko yung pinakamahalagang message na yun sa facebook inbox ko. Dumagundong ang puso ko na parang tambol sa lakas at parang gusto kong sumigaw sa tuwa, ngunit pinigilan ko ang aking sarili dahil baka mabulabog ang office. Hindi ko naman kasi inaasahan na pagkatapos ng mahabang taon na walang balita sa kanya at ang walang kasign-sign ng romansa noong elementary, ay magkakaron pala ng ibang kulay ang aming mundo dahil lamang  sa isang social networking site.

Pagkatapos namin maging opisyal na magkasintahan, hindi na lamang Facebook ang aming naging katuwang. Naging parte na rin ng aming buhay ang Skype at BBM. Bagamat matagal ko naman nang ginagamit ang skype para sa trabaho at pakikipagusap sa mga kaibigan, kakaibang tulong ang nagawa nito ngayon para sa’kin dahil pinaglalapit nito ang malayo naming pagitan. Kapag magkausap kami sa skype parang andyan lang sya palagi sa aking tabi, hindi ko man siya mahawakan, mayakap at mahalikan at least nakikita ko naman siya at nasisilayan.

Kung nung umpisa ay umaasa lamang kami sa text at umuubos ng load para lang makapagusap at makapagkwentuhan, naging mas mabilis at mas madali ang aming communication nang dumating si BBM. Dati na siyang naka Blackberry Phone at yun din ang naging dahilan para mag-BB phone din ako. Simula nang magkaBBM na rin ako, mas lalong naging mabilis ang aming communication sa isa’t-isa.  Isa pa nakatipid kami dahil hindi na kailangang bumili pa ng load para lamang makatext. Kahit oras-oras or minu-minuto kaming magBBM ok lang kaya feeling namin magkalapit lang talaga kami. Naiibsan kahit papano yung distansya sa pagitan namin dahil napakadalas namin magka-usap at magka-kwentuhan. At dahil nga sa paraan ng communication namin ay nabuo ng isa sa mga besfriend ko yung katagang Habibi-M. Dahil daw sa Habibi yung terms of endearment namin at BBM ang main communication line namin, binansagan niya kami ng Habibi-M.

Napakalaking bahagi talaga ang social media sa pagbuo ng aming relasyon. Dahil sa isang friend request sa Facebook, nag-umpisa ang isang love story na nagconnect sa aming kabataan. Dahil sa Skype at BBM napapanatili naming malapit ang milya-milyang distansya na sa ami’y pumapagitan sa kasalukuyan. At dahil pa rin sa social media, nagsisilbi itong tulay namin sa patuloy na paglalakbay at pagpaplano tungo sa aming kinabukasan.

“Social media has really become our bridge to connect our past to the present and continuing to bridge us towards our plans for our future.”

———————————————————————————————————————

This is my official entry to the PEBA 2012 Blog Entry Contest

If you liked the story, please vote for me Nite Writer. A poll widget is available on the sidebar of the PEBA website (please click here). Please tick on the #6. Thank you.

iPad

“Pepe gising na, yung mga kaklase mo, nagsisipaglaruan na sa labas. Bangon na anak.”

“Inaantok pa po ako Ma, tsaka mainit sa labas dito na lang po ako sa loob maglalaro ng PSP at iPAD.”

“Hay naku, puro ka na lang computers. Bangon na dyan at mag-almusal ka na.”

Ilang saglit lang ay bumangon na rin si Pepe. Dumiretso ito sa banyo, at pagkatapos ay bumaba sa kusina para mag-almusal. Habang nasa hapag-kainan ay kaharap nito ang  iPAD at naglalaro habang kumakain. Nang mapansin ito ng Ina ay sinaway siya at kinuha ito para makapag-patuloy sa pagkain. Dahil dun ay napaangal si Pepe, pero dahil marespeto naman siya ay hinayaan na lang at tinapos na ang pagkain.

Matapos kumain ay pumuwesto ito sa may bintana sa sala. Doon, nakita niya ang mga kaklase na naglalaro sa kalye. Inaya siya ng mga ito na sumama sa kanila papunta sa parke ngunit tumanggi siya dahil mas gusto niya na maglaro na lamang ng iPad. Pagkatapos umalis ng mga bata ay pumasok na siya sa kuwarto at naglaro ng iPAD.

**

Sa eskwelahan, ibInalita ng kanilang guro ang nalalapit nilang fieldtrip. Tuwang-tuwa ang mga mag-aaral dahil makakapasyal sila sa Maynila. Ngunit kakaiba si Pepe, animo’y wala lang sa kanya ang balita at hindi sya kinakitaan ng saya at pagkasabik. Palibhasa’y sanay sa loob ng bahay at tamad na gumala sa ibang lugar, hindi niya ikinagalak ang balita tungkol sa fieldtrip.

Pag-uwi sa bahay, agad niyang binanggit sa Ina ang tungkol sa fieldtrip. Natuwa ang Ina, dahil sa wakas ay makakaranas na rin ang anak na makarating sa malayu-layong lugar, at hindi na lamang puro eskwelahan at bahay. Ngunit napansin nito na tila hindi masaya si Pepe.

“Oh eh bakit parang hindi ka naman natuwa sa fieldtrip n’yo anak? Hindi ka ba nasasabik makapunta sa Maynila? Maganda doon lalo na sa Luneta, marami kang makikita, tiyak matutuwa ka. Andun yung bantayog ni Dr. Jose Rizal at may malaki ding estatwa doon si Lapu-lapu”

“Nakakatamad po mag-biyahe Ma, ang layo nun diba? Pwede ko naman po ‘yan makita sa internet.”

Sa patuloy na pangungumbinsi ng Ina ay napapayag din si Pepe, ngunit inigiit nito na dapat dala niya ang kanyang iPad.

**

Dumating ang araw ng fieldtrip at lahat ng mag-aaral ay tuwang-tuwa. Maaga silang umalis papuntang Maynila sakay ng mga inarkilang bus. Pagdating doon, una nilang pinuntahan ang Manila Cathedral upang magsimba. Manghang-mangha ang mga bata sa istruktura nito. Tuwang-tuwa sila na naglibot sa loob at labas ng simbahan at kanya-kanyang pwesto sa pagpapa-litrato.

“Oh anak bakit nakaupo ka lang, ayaw mo ba magpicture-picture?”

“May simbahan din naman po sa atin Ma eh, pare-pareho lang yan.” ani Pepe

Pagkatapos magsimba ay pinuntahan nila ang iba pang lugar sa loob ng Intramuros at pagkaraka’y tinungo na ang Luneta. Tuwang-tuwa ang mga bata pagdating doon, takbuhan sila pababa ng bus at kanya-kanyang punta sa iba’t-ibang sulok ng pasyalan.

“Pepe tara, dun tayo sa harap ng monumento ni Rizal, papicture tayo” aya ng mga kaklase

“Oo nga anak sama ka sa kanila para naman may litrato ka kasama si Rizal tapos ipapadala natin kay Papa.” dagdag ng Ina

“Nakakatamad po Ma, lagi ko naman po iyan nakikita sa mga libro at internet eh”

Dahil sa pamimilit ng Ina at mga kaklase, pumayag din si Pepe na sumama at magpalitrato. Pumuwesto sila sa harap ng bantayog at kanya-kanya pose habang kinukunan. Pagkatapos ng ilang kuha, biglang naisipan ni Pepe na magpakuha ng solo gamit ang kanyang iPAD. Pagkatapos kunan ay napangiti si Pepe habang nakatingin sa kanyang larawan sa iPad.

Gabi na nang makauwi sila ng bahay. Pagod na pagod ang mag-ina sa naging byahe kaya’t mabilis silang nakatulog.

**
Dahil sa pagod tinanghali nang gising si Pepe. Nagtaka siya kung bakit hindi siya ginising ng Ina, ngunit naisip na marahil napagod ito at napasarap nang tulog. Agad niyang binuksan ang iPAD at bumungad sa kanya ang litrato kasama si Rizal. Pipikit-pikit pa ang kanyang mata habang nakatingin sa larawan ng biglang kumindat ito sa kanya. Nagulat si Pepe sa nakita kaya kinusot niya ang kanyang mata. Sa muling pagtingin sa larawan ay kumindat na naman ito at ngumiti pa. Dahil sa pagka-gulat ay nabitawan ni Pepe ang iPAD. Bigla siyang napatayo sa gilid ng kama at sumigaw para tawagin ang ina. Ngunit tila wala ang Ina sa bahay at walang nakakarinig sa kanya. Habang nakatayo si Pepe ay biglang nagsalita si Rizal.

“Wag kang matakot Pepe, hindi kita sasaktan.” sabi ni Rizal

“Bakit ka po nakakapagsalita eh litrato ka, taga Hogwarts ka ba? Kaklase ka ni Harry Potter?”

“Anong Hogwarts? Sinong Harry Potter? Bayani din ba yun?”

“Ah hindi mo nga pala siya naabutan.” pabulong na sambit ni Pepe.

“Karakter po ‘yun sa libro. Bakit ka po ba nakakapagsalita eh litrato ka?”

“Nakita ko kasi nung pumunta kayo sa Luneta na gusto mong maglakbay sa iba’t-ibang lugar ngunit tinatamad ka lang. Kaya naisipan kong samahan kang libutin ang magagandang lugar dito sa’tin, tiyak akong matutuwa ka sa mga pupuntahan natin.”

Isang malaking liwanag ang bumalot sa kwarto, at nang maglaho ang nakakasilaw na liwanag ay lulan na sila ng malaking iPad na lumilipad. Noong una ay natatakot si Pepe na baka mahulog sila ngunit nawala rin iyon dahil sa paniniguro ni Rizal. Tuwang-tuwa si Pepe dahil mula sa himpapawid ay kitang-kita niya ang malalawak na kalupaan at katubigan.

Una nilang pinuntahan ang Ilocos. Manghang-mangha si Pepe sa kanyang mga nakita. Pinuntahan nila ang mga lumang bahay sa Vigan, at ang sikat na Paoay Church.

“Ang ganda naman ng simbahan nila Dr. Jose. Mas maganda sa simbahan namin sa bayan.”

“Kuya Pepe na lang ang itawag mo sa’kin. Oo maganda talaga ang simbahan na ‘yan. Ang saya mamasyal ano? Una pa lang yan marami pa tayong pupuntahan.”

Sunod nilang pinuntahan ang Paoay Sand Dunes at ang Bangui Wind Farm. Matapos doon, pinuntahan naman nila ang Baguio. Pinasyalan nila ang Botanical Garden, Burnham Park, Wright Park, PMA at The Mansion. Dumayo din sila sa Bicol, dinaanan nila ang Cagsawa Ruins at pinagmasdan ang Bulkang Mayon. Tuwang-tuwa si Pepe sa mga pinuntahan nila dahil marami siyang natutunan tungkol sa mga ito.

Pagkatapos ng Luzon, Visayas naman ang kanilang tinungo. Dumaan sila ng Bohol kung saan tuwang-tuwa si Pepe sa Chocolate Hills at mga Tarzier. Sumunod dito ang Palawan, pinuntahan nila ang Coron at ang Underground River ng Puerto Prinsesa. Hindi rin nila kinalimutan ang Cebu at nagpalitrato pa sila sa Magellan’s Cross. Tila walang kapaguran ang dalawa sa kanilang paglalakbay dahil matapos ang Visayas ay Mindanao naman ang isinunod nila. Ngunit sa puntong ‘yon ay nagpahayag ng pangamba si Pepe.

“Kuya Pepe, Mindanao? Diba nakakatakot dun? Maraming kidnapan at giyera dun diba?”

“Hindi naman lahat ng lugar doon ay magulo. Makikita mo mamaya, tiyak magbabago ang tingin mo sa Mindanao”. sagot ni Rizal habang nakangiti kay Pepe

Lumapag sila sa Davao kung saan nakita nila ang ganda at linis ng lugar. Pagkatapos nito ay pinuntahan nila ang Maria Cristina Falls ng Iligan. Hindi rin nila pinalagpas ang taniman ng pinya sa Bukidnon at ang nakalubog na sementeryo ng Camiguin. Pang-huli nilang dinayo ang Cotabato kung saan nababalita ang mga kaguluhan. Pinuntahan nila dito ang pinakamalaking moske sa bansa, ang Sultan Hassanal Bolkiah Masjid.

Masayang-masaya si Pepe sa kanilang mga pinuntahan. Doo’y napagtanto niya na masaya nga pala ang maglakbay at maglibot sa iba’t-ibang lugar. Napagtanto niya na mas marami siyang matututunan kung pupuntahan niya ng personal ang mga lugar na noon ay nakikita lamang niya sa mga libro at internet. Natutunan din niya na hindi lamang sa iPad at computers siya dapat tumutok, dapat ay lumabas at tuklasin ang mga lugar na maipagmamalaki natin.

Halos gabi na nang bumalik ang dalawa at habang nakasakay sila sa iPad pauwi ay nakatulog si Pepe. Nagising na lamang ito na nasa Luneta na sila.

“Nasiyahan ka ba sa mga pinuntahan natin Pepe?” tanong ni Rizal

“Opo Kuya Pepe. Tama nga si Mama at mga kaklase ko, masaya nga gumala at maglakbay sa ibat-ibang lugar. Simula ngayon hindi na’ko magkukulong sa bahay, sasama na ko sa mga kalaro ko at kay Mama pag may pinupuntahan sila. Mas magugustuhan mo pala ang isang lugar kung personal mo itong napuntahan. Salamat po Kuya Pepe, the best ka talaga.” malugod na sagot nito habang nakangiti at naka-thumbs-up.

Ngiti lamang ang naging tugon ni Rizal kay Pepe, at sa puntong iyon ay nagpaalam na ito para umalis. Pero bago siya umalis ay hinawakan niya si Pepe sa ulo at kinusot-kusot ang buhok.  Ngumiti naman si Pepe sa kanya at inaya na nagpakuha muna sila ng litrato. Pagkatapos noon ay tumalikod na si Rizal at tuloy-tuloy na naglakad palayo.

**

“Pepe, gising na anak at mag-almusal ka na.”

Nagising si Pepe sa tawag ng Ina. Pagmulat ng kanyang mata, nakita niya ang iPad sa kanyang tabi. Pagbukas niya nito ay picture niya sa Luneta kasama ang monumento ni Rizal ang bumungad sa kanya. Napatingala na lamang sya sa kisame at namutawi ang isang matamis na ngiti.

Ang akdang ito ay aking lahok sa Saranggola Blog Awards 4 sa Kategoryang Kwentong Pambata.

Pag-ibig sa Dayuhang Lupa

Nasanay na maglakbay sa mundo na mag-isa
Walang inaasahan kundi sariling mga paa
Sariling sikap at sariling kayod
Upang pamumuhay ay maitaguyod

Huwarang anak sa kanyang mga magulang
Maasahang kaagapay sa mga kapatid na ang iba’y wala pang muwang
Taga suporta sa kanilang pangangailangan
Takbuhan sa oras ng kagipitan

Sa kakulangan ng kinikita sa sariling bayan
Hindi na napigilan ang pakikipagsapalaran
Sa ibayong dagat siya’y namasukan
Kung saan ang sweldo’y sagana’t mas mainam

Hindi inaasahan na sa kanyang paglalakbay
Doon matatagpuan, magiging kabahagi ng buhay
Pusong matagal nang nag-iisa
Biglang tumibok at nagkaron ng bagong sigla

Sa una’y pinipilit na ito’y pigilan
Iniisip ang maari nitong kahinatnan
Handa na ba siyang muling umibig
O mananatili munang mag-isa hanggang pamilya’y di na gipit

Ilang beses iniwasan ang sigaw ng puso
Nagbingibingihan sa tinitibok nito
Sinubsob ang sarili sa tambak na trabaho
Upang makalimutan ang tawag ni kupido

Subalit bawat hakbang nila’y tila iisa
Animo’y isang kalye lamang at kanilang kilala
Sinadya mang lakbayin ay ibang kalsada
Ngunit sa dulo nito’y sila rin pala ang magkikita

Pareho ang istorya ng kanilang pangingibang bayan
Naglakbay sa dayuhang lupain upang pamilya’y matulungan
Iahon ang kanilang pamumuhay sa kahirapan
Kahit sariling kaligayan ay isakripisyo ng panandalian

Ngunit mahiwaga talaga ang pana ni kupido
Kahit gaano kalayo ang lalakbayin nito
Tawirin man ang dagat sa kabilang parte ng mundo
Masapul lang ang dalawang pusong nakatakdang magtagpo

Ilang buwan ng digahan at pagkakaibigan
Narating din nila ang mabulaklak na tagpuan
Doon ay sabay nilang nilakbay ang bukas
Bilang isang pusong may iisang hangarin para sa pamilya

Pag-uwi sa sariling bayan ay sinalubong ng galak
Mga pamilya nila’y tuwang-tuwa sa kanilang pusong nagkatapat
Pagbibigkis ng dalawa kanilang ipinagdiwang
Walang pagsidlan ng tuwa ang kanilang kasiyahan

Dalawang puso na naglakbay sa magkaibang daan
Nagtagpo sa ibang bayan at doon nagkaibigan
Umuwing mag-kaisa at magkadaupang palad
Pag-ibig ng dalawang bayaning busilak at wagas

Ang akdang ito ay aking lahok sa Saranggola Blog Awards 4 sa Kategoryang Tula.

Ronald Gadayan …Gem of Honesty

This is the 4th poem from Mr. Villalobos. It’s about the airport janitor, Ronald Gadayan who surrendered large amount of money he found in airport. This proved that honesty and integrity cannot be compromised by large sum of money, even though that their family is in need of it.

Ronald Gadayan
…Gem of Honesty
By Apolinario B. Villalobos

For someone in need of money,
To earn by dint of hard work
Should be the chosen way,
But those who find it not easy
To be diligent in all they do,
Find it hard to firmly say “no”.

In the world we have today,
Seldom can there be found
Those with heart that still beat
With love, good morals and ethics,
But not a certain Ronald Gadayan -
Many times proven – an honest man !

Labored to earn since age seventeen,
All that Ronald wanted, then
Was help his mother honestly earn,
For he saw her sacrifice for all their sake,
From morn till night – a sight
That until now, he can’t forget.

Waking up, to God, he fervently prays
To give him strength and he, be safe
Also his wife, his kids, the three of them
Be well, healthy and from danger spared,
Simple prayer from Ronald’s heart -
With all sincerity, and humbly said.